My lovely prince [Chapter 17]
posted on 28 Jun 2008 19:50 by ejizen in Mylovelyprince-TVXQ-Yaoi-ดวงตากลมหวานจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ พลางก้อนเนื้อภายในก็เต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ ก็เพราะคำพูดที่เฝ้ารออยากได้มาทั้งชีวิต กำลังออกมาจากปากร่างสูงที่เขารักยิ่งกว่าตัวเอง
ริมฝีปากบางอมชมพูระเรื่อเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะก้มหน้าลงหลบหลีกสายตาคมที่จ้องมองมาทางเขาอย่างอ่อนโยนแกมขอร้อง ทำไมนะ ทั้งๆที่อยากจะตอบรับร่างสูง แต่ภายในจิตใต้สำนึกของหัวใจกลับตะโกนเรียกร้องว่าเป็นกลลวง คำพูดที่ออกมาจากปากคนๆนั้นเป็นเพียงการหลอกล่อให้เราตายใจ แล้วเมื่อถึงตอนนั้นเขาก็จะฆ่าเรา หักหลังเรา ทั้งๆที่จิตใต้สำนึกเรียกร้องอย่างนั้น แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่ฟัง และยังตัวเขาเองที่ไม่อยากจะฟัง ก็เพราะอยากมาตลอด อยากได้ยินมาตลอด อยากให้ร่างสูงนั้นรักเพียงแต่ตัวเอง อยากเป็นของยุนโฮนั้นแทบใจจะขาด อยากจะให้เขาสนใจเราเพียงคนเดียว อยากจะบอกเหลือเกินว่ารักเช่นกัน แต่กลับพูดไม่ออก ร่างกายมันเหมือนกับถูกหยับยั้งไว้ ทำให้คำที่อยากจะพูดนั้นมันพูดไม่ได้
.........แจจุง เจ้าได้ฟังแล้วนะ เจ้าตอบไปสิ เจ้าอยากจะพูดไม่ใช่เหรอ คำว่ารักกับคนๆนี้ เจ้าก็บอกออกไปสิ ถ้าเจ้าบอกไป เจ้าก็จะได้เป็นของๆเขาอย่างเต็มตัว และเขาก็จะรักเจ้าเช่นเดียวกัน เขาก็จะเป็นของเจ้านะ ตอบออกไปสิ! ตอบไปสิแจจุงว่าเจ้าก็รักเขา!! แล้วเจ้าก็จะได้มีความสุขเสียที หลังจากที่ต้องทรมานมานาน พูดออกมาสิ พูดออกมาเลย!! อย่าไปฟังเสียงนั้น เสียงคำเตือนที่น่ารังเกียจบ้าบอนั่น มันจะทำให้เจ้าไม่มีความสุขนะ เจ้าอยากเป็นคนรักของยุนโฮไม่ใช่เหรอ แจจุง.........
นัยน์ตาหวานค่อยๆช้อนมองสบตากับร่างสูงของยุนโฮที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ก็ปนไปด้วยความหวัง รอคอย ที่จะให้เขาพูดออกไป แล้วในเมื่อเป็นเช่นนี้ จะช้าทำไมกัน
"อื้อ เราก็รักท่าน" สิ้นเสียงหวานร่างบอบบางนั้นก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงของยุนโฮทันที ฝ่ามือหนากระชับอ้อมกอดให้แน่นมากยิ่งขึ้น พร้อมกับเรียวแขนขาวที่กอดตอบรับร่างสูงเช่นกัน ริมฝีปากบางอมชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มอย่างดีใจ เปลือกตาบางปิดลงอย่างเหนื่อยอ่อน ...ในที่สุดก็สมหวังซะที
"ข้ารักเจ้ามากนะ แจจุง ข้าดีใจจังที่เจ้าก็รักและให้อภัยข้าเช่นกัน" เสียงทุ้มเปรยออกมาอย่างดีใจถึงแม้จะเป็นการเสแสร้งก็ตาม
"อืม เรารักท่านมากๆ เราเองก็ดีใจเช่นกัน" เสียงหวานเอ่ยบอกร่างสูงอย่างตื่นเต้น ใบหน้าหวานอมชมพูระเรื่อที่ปกติจะซึมเศร้าบัดนี้กลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มหวานจากคำพูดไม่กี่คำ และท่าทีที่หลอกลวง เพียงเท่านี้ก็ทำให้คนตัวเล็กคนนี้ยิ้มอย่างจริงใจได้แล้ว
ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มเล็กน้อย ก่อนฝ่ามือหนาจะค่อยๆดันกายของคนตัวเล็กออก นัยน์ตาคมจ้องมองกดเข้าไปในนัยน์ตาหวานที่มองมาทางเขาอย่างใสซื่อ
"แต่ว่า แจจุงเจ้าอย่าเพิ่งบอกใครนะ ว่าข้าบอกรักเจ้าไปแล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยบอกคนน่ารักที่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย และก็อดที่จะเอ่ยปากถามเป็นธรรมดาไม่ได้
"ทำไมล่ะ?"
"ก็ข้า...อาย และข้าก็ไม่อยากให้ทุกคนเข้าใจผิดว่าเจ้ามาพูดอะไรกับข้า ทำให้ข้าหลงเชื่อเจ้า ทั้งๆที่ความจริงข้ารักเจ้านะ แจจุง" ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มให้คนรักที่พยักหน้าอย่างเข้าใจ
...........หึ โง่ชะมัด..........
"ไม่เป็นไร เราเข้าใจ ท่านเองไม่ต้องคิดมากไปหรอกนะ" แจจุงเอ่ยตอบเสียงน่ารักพลางยิ้มให้ร่างสูงที่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนแขนแกร่งนั้นจะรั้งเอวบางเข้ากอดแน่น
"แจจุง ข้าขอโทษนะที่ทำเรื่องเลวร้ายไว้ตั้งมากมาย" ร่างสูงแสร้งเอ่ยบอกคนรักเสียงเศร้า ทำเอาคนอย่างแจจุงที่เชื่อมั่นในรักถึงกับอ่อนไหว โอนอ่อนไปกับการกระทำของร่างสูง ถึงแม้ภายในจิตใจจะบอกว่าเป็นการโกหกก็ตาม
......แต่ แล้วไงล่ะ ถ้าจะโดนหลอก โกหก แต่ถ้าเกิดแลกด้วยความสุข ความรักจอมปลอมที่จะได้จากร่างสูงของยุนโฮคนนี้ คนอย่างเขาก็ยอม แจจุงคนนี้จะยอมโง่ให้โดนหลอกตลอดไป........
ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนฝ่ามือหนาจะเชยคางมนให้นัยน์ตาหวานของคนตัวเล็กสอดประสานกับสายตาคมของเขา ที่มีแต่เพียงความรักหลอกลวงหมอบให้เท่านั้น
"ยุน...โฮ" เสียงหวานเปรยเรียกชื่อคนรักตรงหน้าเบาๆ พร้อมกับใบหน้าคมที่ค่อยๆโน้มเข้ามาใกล้จนริมฝีปากทั้งสองแนบชิดติดกัน ดวงตากลมหวานจ้องมองคนตรงหน้าก่อนเปลือกตาบางจะค่อยๆปิดลงช้าๆ
"ยุนโฮ!! ทำอะไรหนูแจจุง!!" เสียงใสๆที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นพร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวที่ยืนท้าวเอวจ้องมองเจ้าลูกชายตัวแสบที่แอบมาทำอะไรลับๆล่อๆกับลูกสาวของเขา นี่ถ้าเขาไม่เอะใจตามมาดูล่ะก็คงไม่รู้แล้วล่ะว่าเจ้าลูกชายหวังจะแอ้มลูกสาวคนสวยของเขา
"ท่านแม่!!" เสียงทุ้มตะโกนออกมาอย่างตกใจไม่แพ้กับร่างเล็กของแจจุงที่หน้าขึ้นสีระเรื่ออย่างเขินอาย เมื่อถูกคุณแม่ยังสาวมาเห็นเข้าให้
"ทำไม ทำอะไรหนูแจจุงที่น่ารักของแม่ ห๊ะ!!" หญิงสาวยังคงเอ่ยตะวาดเจ้าลูกชายที่กำลังทำหน้าเซ็งๆ
"ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ท่านแม่อย่ามาจับผิดได้มั๊ย" ร่างสูงแสร้งเอ่ยอย่างหัวเสียพลางแอบยักคิ้วให้ร่างบางของแจจุงที่หัวเราะนิดๆ
"จริงเหรอ หนูแจจุงไม่เป็นอะไรนะ" หญิงสาวเอ่ยบอกเสียงแข็งก่อนท้ายประโยคจะหันมาหาคนสวยที่ยืนพยักหน้ารัวๆ
"ฮะ ไม่เป็นไรฮะ แจจุงแค่มายืนคุยกับยุนโฮก็เท่านั้นเอง" เสียงหวานเอ่ยตอบหญิงสาวที่พยักหน้าเล็กน้อยอย่างเชื่อใจ แต่กลับส่งสายตาระหวาดระแวงไปทางร่างสูงโปรงของยุนโฮที่หน้าเหว๋อเล็กน้อย
.............แม่ภาษาอะไร เชื่อใจลูกคนอื่น ไม่เชื่อใจลูกตัวเอง................
"แต่เมื่อตอนที่แม่มาเมื่อตะกี้ ยุนโฮจูบหนูแจจุงไม่ใช่เหรอ" หญิงสาวยังคงเอ่ยถามต่อไป ทำเอาคนตัวเล็กได้แต่หน้าแดงทำตัวไม่ถูกก่อนจะส่งสายตาไปทางร่างสูงที่ใบหน้าคมนั้นเริ่มซีดลงแล้วจึงค่อยแสร้งตีหน้าเข้ม
"มันก็แค่มุมมองของท่านแม่ก็เท่านั้นแหละ ข้าก็เอาแค่เศษเกสรดอกไม้ออกจากหน้าของแจจุงเท่านั้นแหละ มันไม่มีอะไรมากนักหรอก" ร่างสูงเอ่ยเสียงแข็งพลางจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นมารดาที่แสร้งพยักหน้าอย่างเข้าใจ ถึงแม้จะรู้เต็มอกว่าเจ้าลูกชายกับลูกสาวจูบกัน!!
"แม่ก็ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อ แม่รู้แต่แม่ถามเล่นเท่านั้น ไม่เห็นต้องร้อนตัวเลยนิ ยุนโฮ" สิ้นเสียงหวานของหญิงสาว ใบหน้าที่ติดจะโกธรๆอยู่แล้วนั้นกลับดูโกธรมากเข้าไปอีก
"!!!" นัยน์ตาคมเบิกกว้าง เมื่อรู้ว่าเขาเสียทีแม่ของเขาอีกแล้ว ก็แน่สิ ก็แม่ของเขานะเป็นถึงลูกชาวสวนที่มีปัญญาล้ำเลิศในปฐพี จะไม่เสียรู้ก็คงไม่ได้
"อะไรกัน ยุนโฮเดี๋ยวนี้เจ้าไม่เป็นตัวของตัวเองเลยนะ ไม่เข้มแข็งยึดมั่น เย็นชาเหมือนเดิมแล้วเหรอไง หรือเพราะใบหน้าหวานๆของใครบางคนแถวนี้ ทำให้เจ้าเปลี่ยนไป" หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบพลางแอบเหลือบมองใบหน้าหวานของแจจุงที่แสดงสีหน้างงงวย
"ไม่มีทั้งนั้นล่ะ!! ว่าแต่ท่านแม่กลับไปที่ตำหนักได้แล้ว เดี๋ยวท่านพ่อเป็นห่วง" ร่างสูงของยุนโฮเอ่ยเสียงแข็ง ทำเอาหญิงสาวผู้เป็นแม่อดที่จะค้อนใส่ไม่ได้
"หึ นี่แม่นะ ไม่ใช่นางข้ารับใช้จะได้ไล่ถีบส่งหัวกันแบบนี้" เสียงใสเอ่ยอย่างงอนๆ ทำเอาร่างสูงเริ่มหัวเสียมากขึ้น
"อย่ามางอนเลยน่า ท่านแม่รีบไปได้แล้ว" ยุนโฮออกมาอย่างเบื่อๆกับคุณแม่ยังสวยที่ทำหน้าไม่เชื่อใจเขา
"ไม่! แม่ไม่เข้า แม่หวงหนูแจจุง ถ้าแม่เข้าไป ลูกต้องทำอะไรหนูแจจุงแน่ๆ"
"ท่านแม่!!" เสียงทุ้มเอ่ยอย่างไม่เข้าใจหญิงสาวที่ยืนบังร่างบางของแจจุงไว้ เหมือนจะกั้นไม่ให้เขาไปแตะหรือสัมผัสตัวของแจจุงได้เลยแม้แต่น้อย
"ทำไม"
"ข้าจะอยู่กับแจจุง ท่านแม่ออกไปได้มั๊ย?" ร่างสูงกล่าวอย่างหงุดหงิดพลางต้องมองหญิงสาวผู้เป็นมารดาที่ยืนเชิดหน้า ช่างเหมือนกับคนตัวเล็กปากจัดที่ไปแอบด้านหลังแม่ของเขาเสียจริงๆ
"แจจุงเมียเจ้าหรือไร? ทำไมถึงต้องอยู่สองต่อสองด้วย" หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบแต่ ทำเอาคนฟังทั้งสองถึงกับตาโตและหน้าแดงไม่แพ้กัน
"ท่านแม่!"
"เมียก็ไม่ใช่ ทำอย่างกับหมาหวงก้าง"
"..."
"ชิ แตะนิดแตะหน่อย ทำเป็นหวง เชอะ ไปดีกว่า ไม่อยากจะขวางทางรักของใครหรอก" นัยน์ตาหวานเล่ห์มองลูกชายของตนที่ได้แต่ก้มหน้าหนักใจ
"แม่ไปแล้วนะ หนูแจจุงก็ระวังตัวดีๆละ แถวนี้มีหมาป่าเจ้าเล่ห์อยู่เยอะ" หญิงสาวเอ่ยบอกกับคนตัวเล็ก ก่อนจะตวัดสายตาจ้องมองลูกชายของตนที่ได้แต่ทำหน้าเบื่อหน่าย
"ฮะ" ร่างบางตกปากรับคำ ก่อนแอบหัวเราะออกมาเมื่อหญิงสาวเดินจากไปแล้ว
"คิกคิก ยุนโฮโดนว่าใหญ่เลย" ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้าง ก่อนแขนเรียวจะโอบรอบลำคอแกร่งของร่างสูงเมื่อเห็นว่า เอาแต่ยืนเงียบมานาน
"โกรธที่เราล้อเหรอ" เสียงหวานเอ่ยถามคนรักพลางเอียงคอจ้องมองใบหน้าคมคายที่ดุจะหงุดหงิดเล็กน้อย
"ไม่ได้โกรธ" ร่างสูงเอ่ยตอบเสียงห้วน ทำเอาคนตัวเล็กยู่หน้าลงเล็กน้อย
"ไม่ได้โกรธเรา แล้วทำไมไม่คุยกับเราล่ะ" ริมฝีปากบางยังคงเอื้อนเอ่ยถามต่อไป โดยที่ไม่รู้ถึงความรู้สึกของยุนโฮเลยว่ารำคาญมากแค่ไหน อยากจะไล่ อยากจะพลักออก แต่ก็ทำไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้เขากำลังหลอกล่อคนตัวเล็กนี้ให้ตายใจอยู่
"เฮ้อ ก็แค่อารมณ์เสียเพราะท่านแม่เท่านั้นแหละ เจ้าอย่ากังวลไปเลย แจจุง" ร่างสูงกล่าวยิ้มๆ ก่อนแขนแกร่งจะโอบรอบเอวบางไว้
"หืม ถ้าอย่างนั้น เราทำให้ท่านหายโกรธได้ไหม?" เสียงหวานเอ่ยถามออกไปอย่างใสซื่อ และหวังดี แต่กลับเข้าทางของใครบางคน
"ได้สิ"
"จริงเหรอ แล้วทำยังไงล่ะ" ริมฝีปากบางอมชมพูระเรื่อยิ้มกว้างทันที พลางจ้องมองร่างสูงของยุนโฮที่มองมาทางเขาอย่างเจ้าเล่ห์
"ก็แค่......" ใบหน้าคมโน้มเข้าไปใกล้ใบหูบาง ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ทำให้ข้ามีความสุข ตอนนี้ทั้งร่างกายและใจของข้า อยากจะเข้าไปในตัวเจ้าใจจะขาดแล้วน้า แจจุง" สิ้นเสียงทุ้ม ดวงหน้าหวานถึงกับแดงระเรื่อ มือเรียวทุบลงที่อกแกร่งของอีกฝ่ายทันที
"ไอ้คนลามก หน๊อย!! นิสัยยังลามก หื่น เหมือนเดิมเลย!!" เสียงหวานๆถึงกับแว๊ดลั่น นัยน์ตาหวานค้อนใส่ร่างสูงของยุนโฮที่ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะช้อนตัวเขาขึ้นแนบอก
"ทำไมล่ะ ว่าที่ชายา" ร่างสูงของยุนโฮแกล้งเอ่ยเสียงหวานพลางจ้องหน้าคนสวยที่ดิ้นไปมา
"อย่ามาทำลามกกับเรานะ เราไม่ชอบ!! แล้วใครเป็นชายาท่านกัน!!"
"โธ่ แจจุง เราไม่ได้ออกกำลังกายด้วยกันมาหลายวันแล้วนะ เจ้ายังทนได้อีกเหรอ" นัยน์ตาคมจ้องมองคนสวยที่ยู่หน้าขู่เขาฟ่อๆอย่างออดอ้อน
"ทนได้!!! ไม่ต้องออกตลอดชีวิตก็ทนได้"
"แต่ข้าทนไม่ได้นิ" ร่างสูงเอ่ยเสียงอ่อยหวังว่าคนสวยจะใจอ่อน แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น
"ทนไม่ได้ ก็ต้องทน!!! ถ้าทนไม่ไหวนัก ท่านก็ไปหานางบำเราเอาก็แล้วกัน!!" เสียงหวานบ่นออกมาเสียงดังพลางจ้องมองร่างสูงของยุนโฮที่แสร้งทำท่าทางตื่นตระหนก
"เจ้าให้ข้ามีนางบำเรอได้เหรอ" สิ้นเสียงทุ้ม ริมฝีปากบางอมชมพูระเรื่อของแจจุงถึงกับเม้มแน่นเข้าหากัน
"ไม่ได้!!!!!!" เสียงหวานๆตอบออกไปเสียงดังทำเอาร่างสูงถึงกับมุ่ยหน้า
"เจ้าอย่าตะโกนได้ไหม ถ้าเจ้าตะโกนอีกครั้ง ข้าจะไม่ไปที่ห้องบรรทม แต่จะทำมันตรงนี้แหละ ดีซะอีก เหล่าทหาร ข้ารับใช้ นางสนมเดินผ่านแถวนี้เยอะอยู่ด้วย เอามันตรงนี้นี่แหละ" ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะนึกแกล้งคนตัวเล็กพลางย่อเข่าลงหมายจะวางร่างบอบบางนั้นลงตรงพื้น
"ที่ห้องบรรทมเดี๋ยวนี้!!!" เสียงหวานตะโกนขึ้นมาอีกครั้งนึง พร้อมกับใบหน้าหวานที่รีบซุกลงกับอกแกร่งทันที เพื่อหลบหลีกสายตาคมที่มองมาทางเขาอย่างขำๆ
"ก็แค่นี้" ร่างสูงเปรยออกมาเบาๆก่อนจะก้าวเดินไปยังห้องบรรทมกว้างสีขาว ที่ใช้สำหรับพักผ่อนจากงาน และเรื่องต่างๆที่ไม่รู้ว่าจะจบสิ้นเมื่อไร เช่นเดียวกับความหลอกลวงที่ไม่มีทีท่าว่าจะจบลงเช่นกัน
2 Be CoNt.
........................................................................................................................................
มากก่า 9 เม้นท์ อัพ!!!!!!!
edit @ 28 Jun 2008 19:53:15 by อ่า..ยุนแจน่ารัก^O^...คิ คิ....ยุนแจจงเจริญ=_=...ha ha ha...